Vroeger was het een heuse trend om op verjaardagfeestjes uren achter elkaar met je neus in van die 3D-boeken te staren. Misschien was het dé manier om niet met de pukkelige jongens uit je klas te hoeven praten, maar voor mij was het één grote frustratie. Ik zag namelijk he-le-maal NIETS in die kutplaatjes. Langzaam van voren naar achter bewegen met het boek, als het ware dóóóór het boek heenkijken, ontspannen staren, beetje loensen: geen succes. Waardoor ik aan het eind van de avond opgefokt, scheel en zonder verkering het feestje verliet.  

Maar nu is er iets gebeurd! IK ZIE HET! Misschien moesten m’n ogen nog volgroeien ofzo, maar ik ben hier echt héél erg goed in! Ik heb m’n eerste boek met stereogrammen (want zo heten ze) inmiddels weggegeven, tijd voor een nieuw boek. Oh, en het werkt ook op een computerscherm. Staren maar! Wat zie je?