Leuke actie van Adobe in Finland: mensen die aan het wachten zijn in een bushokje verrassen met live Photoshop. Goed bedacht!

Ik blijk dus een extreem makkelijke gaper. Als ik aan gapen denk moet ik eigenlijk al, ook al ben ik helemaal niet moe. Tijdens dit filmpje moest ik toch zeker 5 keer. Met traanogen en keelgeluidje en alles. Vandaag probeer ik op mijn beurt de hele dag mensen aan het gapen te krijgen. In de auto, op kantoor, thuis. Het werkt lang niet altijd, maar als ik ze wel zie gapen ben ik oprecht trots. Lukt het jou ook?

Google schrijft soms de mooiste gedichten met suggesties. Op Google Poetics worden ze verzameld.

Deze vind ik bijvoorbeeld prachtig en grappig:

Het valt mij juist op dat als je in het Nederlands zoekt, je echt bizarre suggesties krijgt! Die kun je nog zo mooi opdragen, het wordt nooit een gedicht.

Kijk nou!

Wie wil(t) mij zwanger maken, are you kidding me?!

En zijn dit hieronder nou de vragen waar wij Nederlanders ons druk om maken?

En dan dit:

Blijkbaar zijn er vet veel mensen die moeten poepen maar daar geen zin in hebben en dat dan op internet gaan zetten. Jaja.

Kom je ook wel eens dit soort rare dingen tegen? Laat je het me dan even weten!

Ik HOU van snoep. Het liefst werkte ik in de Fruittella-fabriek. Vroeger ging echt al m’n zakgeld naar snoep. Als ik niet zou oppassen had ik nu dikisdik.nl. De verleiding blijft nog steeds. ‘Eat meeeeee’ fluistert de perzik. ‘EENTJE MAAR!’ roept de apenkop.

De verleiding van snoep, och. Ik zou wel willen dat ik het niet zo graag wilde. Waarom heb ik dat niet bij komkommers? Die zijn toch ook mooi? Helaas zitten daar geen verslavende stoffen in als suiker.

In het filmpje hieronder zie je hoe moeilijk het voor kinderen is om de verleiding te weerstaan. Als experiment werden kinderen voor de keuze gesteld of ze nu 1 marshmallow wilden eten, of een paar minuten wilden wachten zodat ze 2 marshmallows mochten eten. Bijna iedereen koos natuurlijk voor optie 2. Door 2 geheime camera’s kunnen we zien of het lukte om te wachten.

Ik ben een beetje te laat voor vaderdag, maar dan alvast voor volgend jaar: een ode aan dansende vaders. Lekker met de armen los. Grappig hoe je vroeger kapot ging van plaatsvervangende schaamte, terwijl het nu juist vet aandoenlijk is als je je vader op de bruiloft van je nichtje los ziet gaan. Eerst nog een beetje voorzichtig, maar langzaam aan krijgt ie steeds meer moves like Jagger. Helaas gaat het dan vaak toch weer te ver en moet je hem spartelend van de vloer afslepen. Dan komt het gevoel van vroeger weer helemaal terug. (Paahaaaaap dóé normahaal!) Misschien dat ik hem wel een keer meeneem naar een bar/dancing, kunnen we een beetje oefenen.

Filmpje gezien op HUHHUH.nl (Leuke site, bekijk het!)

#1: Puisten uitknijpen

Zou iedereen een dubbelganger hebben?

Mijn vrienden vonden vroeger dat ik een dubbelganger had. Ik kon niet wachten om haar te zien. Toen een vriendin haar aanwees, wat ik vét boos en teleurgesteld, want ze was echt een heel lelijk propje. ‘..ok nou misschien de lelijke versie van jou dan..’ mompelde de vriendin er zachtjes achteraan.

Toch lijkt het me leuk om weer een dubbelganger te hebben. Kan ik ook eens m’n foto veranderen tijdens een Facebook Doppelganger week. Nu kom ik niet verder dan deze.. De kans op een goeie dubbelganger is best groot met al die miljarden mensen op de wereld. Het is simpelweg een combinatie van puur toeval en genen of je er een hebt. We hebben ‘slechts’ 25.000 genen waar niet heel veel varianten van bestaan. De kans dat je een hele goeie look-a-like tégenkomt is alleen weer minder groot.

De Canadese fotograaf François Brunelle heeft dubbelgangers van over de hele wereld samen gebracht in het project ‘I’m not a look-a-like’. Brunelle kwam op het idee voor dit project toen hij al zappend ontdekte dat hij op Mr. Bean leek. Hier een aantal dubbelgangers die dus geen familie zijn:

Vroeger was het een heuse trend om op verjaardagfeestjes uren achter elkaar met je neus in van die 3D-boeken te staren. Misschien was het dé manier om niet met de pukkelige jongens uit je klas te hoeven praten, maar voor mij was het één grote frustratie. Ik zag namelijk he-le-maal NIETS in die kutplaatjes. Langzaam van voren naar achter bewegen met het boek, als het ware dóóóór het boek heenkijken, ontspannen staren, beetje loensen: geen succes. Waardoor ik aan het eind van de avond opgefokt, scheel en zonder verkering het feestje verliet.  

Maar nu is er iets gebeurd! IK ZIE HET! Misschien moesten m’n ogen nog volgroeien ofzo, maar ik ben hier echt héél erg goed in! Ik heb m’n eerste boek met stereogrammen (want zo heten ze) inmiddels weggegeven, tijd voor een nieuw boek. Oh, en het werkt ook op een computerscherm. Staren maar! Wat zie je?