Tjonge jonge, vandaag had ik er weer één: zo’n handenschudder zonder ruggengraat. Gadverdamme wat krijg ik daar een jeuk van, van slappe handjes. Alsof ik je de rest van het gesprek dan nog serieus kan nemen..
Er kan echt heel wat fout gaan tijdens de eerste momenten van een introductie. Namelijk:
1. Een slap handje
Omdat je totaal geen karakter overhoudt als je die levensloze sliertjes in mijn hand legt. The Oatmeal heeft een briljante analyse gemaakt van alle soorten handen schudden. Het slappe handje noemen zij ‘The Limp’ of ‘Dead Fish’.
2. Niet luisteren
Soms zijn mensen zó onzeker of zó vol van zichzelf dat ze totaal niet luisteren naar wat je zegt. Je kan net zo goed zeggen: “Hoi, ik ben Ragna en ik ben een Duitse pornoactice.”, zonder dat dit dat ook maar één opgetrokken wenkbrauw tot gevolg heeft.
3. Over je heen kijken
Ook irritant: als je niet wordt aangekeken. Eigenlijk zeggen ze dan dit: “Ik wil helemaal niet met jou praten maar helaas ken ik niemand anders hier, maar ik verwacht wel bekenden en daarom kijk ik net-doe-alsof-interessant over je heen of ik een beter alternatief zie.”)
4. Je naam verkeerd zeggen
Blijkbaar hebben mensen geleerd om de naam die je net gehoord hebt te herhalen. Goed bedoeld natuurlijk, maar als luister dan wel! (Zie punt 2.) Mijn meest gehoorde #failnamen zijn: ’Hoi Dagmar/Agnes/Rachel/Rama/Agnarg (?)’
En ok, om niet als de allergrootste zeikert over te komen: 1 ding dat ik wél leuk vind bij een kennismaking:
1. Anderen introduceren met persoonlijke details
Als je mensen aan elkaar voorstelt kan je dat zo doen:
Ragna: Frank, dit is Bas.
Frank: Hoi Bas
Bas: Hoi Frenk (Zie punt 2)
Maar wat veel leuker is:
Ragna: Frank, dit is Bas. Bas, dit is Frank. Frank, Bas houdt van diepzeeduiken en is fan van Frans Duits. Bas, Frank is dermatoloog en is dol op Chileense legpuzzels.
Kijk, dan kunnen ze het bijvoorbeeld gezellig hebben over de huidaandoeningen van Frans Duits.
